Το γράμμα του Οδυσσέα.

Γεια σας,
είμαι ο Οδυσσέας και έχω ένα δωμάτιο στο χρώμα του ουρανού. 


Το έβαψε έτσι η μαμά μου γιατί είπε ότι όταν περνάμε εμείς οι άνθρωποι πολύ καιρό ανάμεσα σε 4 τοίχους, χάνουμε το μυαλό μας. 
Μα πως το χάνουμε; 
Αφού δεν είναι μέσα στο κεφάλι μας που είναι κλειστό από παντού ; 
Είναι έκφραση μου είπε, που σημαίνει ότι χάνουμε την αίσθηση της πραγματικότητας.

Α, και τι είναι η πραγματικότητα; 

Έλα να σου δείξω, μου είπε η μαμά μου και βγήκαμε έξω στο μπαλκόνι, που είμαστε τυχεροί μου είπε, γιατί έχουμε βεράντα και δεν έχουμε τίποτα πάνω από το κεφάλι μας και άπλωσε μια κουβέρτα κάτω και μου είπε να ξαπλώσουμε ανάσκελα.

Κοίτα, μου είπε, στον ουρανό τα σύννεφα γυρίζουν γύρω από τη γη που είναι μια μπάλα, 
ξέρει η μαμά ότι μου αρέσουν πολύ οι μπάλες και κάθε φορά που βγαίναμε έξω μου το έλεγε αυτό, αλλά δεν το καταλάβαινα εύκολα, γιατί όλα μου φαίνονταν να απλώνονται τριγύρω και όχι να είναι πάνω σε μια μπάλα...


Σκέψου λοιπόν ότι είσαι πάνω σε μια μπάλα που κρέμεται στον αέρα.
Μου είπε να κλείσω τα μάτια για να σκεφτώ καλύτερα...

Είναι αλήθεια ότι πιο εύκολα μπορούσα να φανταστώ ότι το φεγγάρι είναι μια μπάλα γιατί το βλέπω στον ουρανό και φωτίζει. 


Τέλος πάντων αφού πέρασε λίγη ώρα, μου είπε, αυτή είναι η πραγματικότητα, όχι οι τοίχοι που βλέπουμε κάθε μέρα...

Γι αυτό κι εγώ τώρα πολλές φορές, όπου και να είμαι μπορώ να δω τα πάντα διάφανα και τη μπάλα κάτω από τα πόδια μου πολύυυυ πολύ μεγάλη, αλλά και τόσο μικρή που να είναι κάπου στον αέρα, να γυρίζει γύρω γύρω από τον μεγάλο ήλιο, που είναι κι αυτός μια μπάλα ,που γυρίζουν γύρω της και άλλες μπάλες, άλλες πιο μικρές κι άλλες πιο μεγάλες από τη γη μας και όλοι μαζί γυρίζουμε γύρω γύρω από το κέντρο του γαλαξία μας, που είναι ένας από τους πολλούουουους γαλαξίες που υπάρχουν. 
Και νιώθω πολύ μεγάλος. 

Όχι σε ηλικία αλλά σε μέγεθος!

Νιώθω σαν να απλώνομαι εγώ μέχρι τις άκρες του γαλαξίας μας και βλέπω τους άλλους γαλαξίες μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι!

Όταν μια φορά την ρώτησα, πού χωράνε όλα αυτά μανούλα;

Στην αγκαλιά του Θεού, μου είπε και με πήρε αγκαλιά χαμογελώντας.


Αυτά είχα να πω και ευχαριστώ που με διαβάσατε μέχρι εδώ.


Οδυσσέας.


-Όχι αυτός της Τροίας αν και ήταν πολύ σπουδαίος άνθρωπος όπως λέει η μαμά που γιαυτό της άρεσε το όνομα...-



(Σημείωση: το γράμμα αυτό γράφτηκε από τη μητέρα μιας και ο Οδυσσέας ήταν μόλις 2,5 χρονών. Με την ελπίδα πάντα ότι θα του εμφυσηθούν τα νοήματα..)

Το κορίτσι που άφησε άφωνο τον κόσμο για 5 λεπτά.

Πέρασαν σχεδόν είκοσι χρόνια. Κι όμως η εκπληκτική ομιλία ενός παιδιού μοιάζει να είναι σημερινή. Το 1992 στην ηλικία των 12, η Σέβερν Σουζούκι, μάζεψε χρήματα μαζί με άλλα παιδιά, δημιουργώντας την περιβαλλοντική οργάνωση ECO, για να παραβρεθεί στην Παγκόσμια Σύνοδο του ΟΗΕ για το Περιβάλλον, στο Ρίο Ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας. Εκεί μαζί με άλλα μέλη της ομάδας παρουσίασε στο συνέδριο περιβαλλοντικά θέματα και χειροκροτήθηκε από όρθια τα μέλη του συνεδρίου. Σήμερα είναι ακτιβίστρια περιβαλλοντολόγος, ομιλήτρια, τηλεοπτική οικοδέσποινα και συγγραφέας.

Γεια σας.
Είμαι η Σέβερν Σουζούκι και μιλώ αντιπροσωπεύοντας την ECO, την Περιβαλλοντική Οργάνωση Παιδιών.


Είμαστε μια ομάδα δωδεκάχρονων και δεκατριάχρονων που προσπαθούν να κάνουν τη διαφορά. Μαζέψαμε μόνοι μας τα λεφτά για να έρθουμε εδώ, διανύοντας μια απόσταση πέντε χιλιάδων μιλίων, για να πούμε σε εσάς τους ενήλικες ότι πρέπει να αλλάξετε τον τρόπο που ενέργειες.


Δεν ανεβαίνω σε τούτο τον άμβωνα έχοντας κρυμμένα σχέδια, αλλά μάχομαι για το μέλλον μου. Το να χάνεις το μέλλον σου δεν είναι σαν να χάνεις τις εκλογές ή κάποιες βαθμίδες στο χρηματιστήριο. Μιλώ για τις γενιές που θα ´ ρθουν. Μιλώ για τα παιδιά που θα πεινούν στον κόσμο, που κλαίνε μα κανείς δε τα ακούει. Μιλώ για τα αμέτρητα ζώα που αφανίζονται σε όλο τον πλανήτη, γιατί δεν έχουν που να καταφύγουν. Τώρα φοβάμαι να βγω στον ήλιο εξαιτίας της τρύπας του όζοντος. Φοβάμαι να αναπνεύσω τον αέρα γιατί δεν γνωρίζω τα χημικά που περιέχει. Συνήθιζαν να πηγαίνω για ψάρεμα με τον πατέρα μου στο Βανκούβερ, όπου μένω, μέχρι που, πριν λίγα χρόνια, βρήκαμε ένα ψάρι γεμάτο καρκίνους. Και τώρα ακούμε για ζώα και φυτά που αφανίζονται καθημερινά, για πάντα.
Στη ζωή μου ονειρεύτηκα να δω μεγάλα κοπάδια άγριων ζώων, ζούγκλας και τροπικά δάση, γεμάτα πουλιά και πεταλούδες. Τώρα αναρωτιέμαι: θα υπάρχει οτιδήποτε τέτοιο για να δουν τα παιδιά μου; Εσείς χρειάστηκε να ανησυχήσετε για αυτά τα πράγματα όταν βρισκόσασταν στην ηλικία μου; 


Όλα αυτά συμβαίνουν ακριβώς εμπρός στα ματιά μας κι ωστόσο ενεργούμε σαν να έχουμε διαθέσιμο απέραντο χρόνο και κάθε εναλλακτική λύση.


Είμαι μονάχα ένα παιδί και δεν διαθέτω τις εναλλακτικές λύσεις. Ωστόσο θέλω να συνειδητοποιήσετε ότι ούτε εσείς τις διαθέτετε. Δεν ξέρετε πως να επιδιορθώσετε την τρύπα του όζοντος, δεν ξέρετε πως να ξαναφερετε σολομούς σε νερά νεκρά, δεν ξέρετε πως να επαναφέρετε στον κόσμο άβολα είδη που έχουν εκλείψει. Ούτε ξέρετε πως να ξαναφυτρωσει το δάσος εκεί που τώρα υπάρχει έρημος. Αν δε ξέρετε πως να τα επιδιορθώσετε, παρακαλώ μην τα χαλάτε.


Εδώ μπορεί να είστε απεσταλμένοι των κυβερνήσεων σας, επιχειρηματίες, οργανωτές, δημοσιογράφοι ή πολιτικοί. Αλλά στη πραγματικότητα είστε όλοι, μητέρες και πατέρες, αδελφοί και αδελφές, θείες και οι θείοι και ο καθένας σας είναι παιδί κάποιου.


Είμαι μονάχα ένα παιδί και ωστόσο ξέρω ότι είμαστε όλοι μέλη μιας οικογένειας, μιας οικογένειας με πέντε δισεκατομμύρια μέλη και τα σύνορα και οι κυβερνήσεις ποτέ δεν θα το κοσμούν αυτό. Είμαι μονάχα παιδί, κι ωστόσο ξέρω πως πλεουμε όλοι στο ίδιο καράβι και θα έπρεπε να ενεργήσουμε σαν ένας ενιαίος κόσμος, συγκεντρωμένος σε ένα σκοπό.


Ο θυμός μου δε με τυφλώνει, ούτε με εμποδίζει ο φόβος να πω στον κόσμο πως αισθάνομαι. Στη χώρα μου δημιουργούμε τόσα απορρίμματα...Αγοράζουμε και πετάμε, αγοράζουμε και πετάμε... Κι ωστόσο οι βόρειες χώρες δε θα μοιραστούν  τίποτα  με τις φτωχές. Αν και έχουμε περισσότερα από αρκετά, φοβόμαστε να μοιραστούμε, φοβόμαστε να χαλαρώσουμε την προσκόλλησή μας στον πλούτο μας.


Στον Καναδά ζούμε μια προνομιούχα ζωή, με πληθώρα τροφών, νερού, και καταλυμάτων. Έχουμε ρολόγια, ποδήλατα, υπολογιστές και τηλεοράσεις... Θα μπορούσα να απαριθμώ το τι έχουμε για μέρες. Πριν ένα διήμερο εδώ στη Βραζιλία, σοκαριστήκαμε όταν συν με για λίγο με μερικά παιδιά που ζούσαν στο δρόμο. Ένα από αυτά, μας είπε το ακόλουθο: "Μακάρι να ήμουν πλούσιος. Θα έδινα σε όλα τα παιδιά του δρόμου φαγητό, ρούχα, φάρμακα, κατάλυμα, στοργή". Αν ένα παιδί που ζει στους δρόμους, που δεν έχει τίποτα, θέλει να μοιραστεί, γιατί είμαστε εμείς που έχουμε τα πάντα τόσο πλεονέκτης;


Δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου τη διαπίστωση ότι αυτά είναι παιδιά της ηλικίας μου, ότι το που γεννιόμαστε κάνει τόσο διάφορα, ότι θα μπορούσα να είμαι εγώ ένα από τα παιδιά που ζει στις τενεκεδούπολεις του Ρίο. Θα μπορούσα να είμαι ένα παιδί που λιμοκτονεί στη Σομαλία, ένα θύμα πολέμου στη Μέση Ανατολή, ένα ζητιανακι της Ινδίας.  


Είμαι μονάχα ένα παιδί κι ωστόσο ξέρω πως αν όλα τα χρήματα που ξοδεύονται στον πόλεμο ξοδεύονταν στην εύρεση περιβαντολλογικων λύσεων, στο τερματισμό της ένδειας και στην δημιουργία πραγματικών ειρηνευτικών συμφωνιών, τι όμορφος που θα ήταν ο κόσμος!


Στο σχολείο ακόμα και στο νηπιαγωγείο, μας διδάσκετε πως να συμπεριφερόμαστε στη ζωή. Μας διδάσκετε να μην μαλώνουμε, να τα βρίσκουμε μεταξύ μας, να σεβόμαστε τους άλλους, να καθαρίζουμε ό,τι έχουμε λερώσει, να μην πονάμε άλλα πλάσματα, να μοιραζόμαστε, να μην είμαστε πλεονέκτες. Τότε γιατί πάτε και κάνετε αυτά που μας λέτε να μην κάνουμε; Μην ξεχνάτε για ποιον περνάτε μέρος σε αυτές τις διασκέψεις, για ποιον το κάνετε... Είμαστε τα δικά σας παιδιά. Εσείς αποφασίζεται σε τι κόσμο θα μεγαλώσουμε. Θα έπρεπε οι γονείς να είναι σε θέση να παρηγορήσουν τα παιδιά τους λέγοντας : ¨Ολα θα πάνε καλά. Δεν είναι το τέλος του κόσμου. Και κάνουμε ό,τι μπορούμε¨. Αλλά δεν νομίζω ότι μπορείτε να μας το πείτε αυτό. Άραγε βρισκόμαστε καν στη λίστα των προτεραιοτήτων σας; 


Ο πατέρας μου πάντα λέει: ¨Είσαι ό,τι κάνεις. Όχι ό,τι λες¨. 
Λοιπόν αυτά που κάνετε με κάνουν να κλαίω τη νύχτα. Δεν σταματάτε να ισχυρίζεστε ότι μας αγαπάτε, άλλα θα σας θέσω μια πρόκληση : ταιριαξτε λόγια με έργα.
Ευχαριστώ.




Ευχαριστώ κι εγώ τον κύριο Γιάννη Σαράντη, εκδότη του περιοδικού  " εκ-Παιδεύω" για την πηγή. 
Έστω κι αν η αρχική πηγή ήταν η Wikipedia, δεν έφτασε στα χέρια μου από εκεί...

Αρχιτέκτων εστί...

Να ξεκινήσουμε αναλύοντας τη λέξη ετυμολογικά -ο πιο εύκολος τρόπος να ξεκινήσεις να βρεις τι είναι κάτι-. Καμία λέξη στα ελληνικά δεν είναι τυχαία, αρκεί να είναι απο τη ρίζα της ελληνική και όχι εξ-ελληνισμενη...


Αρχι - τέκτων.


Αρχι απο την αρχη ή το πρώτο. - τέκτων, απο το αρχαίο ρήμα τεκταίνω που σημαίνει φτιάχνω, δημιουργώ, κτίζω.


Ας προσπαθήσουμε να βρούμε άλλες λέξεις που να της μοιάζουν...


Τεκτονικές πλάκες λέγονται τα τεράστια κομμάτια του φλοιού της γης που πλέουν πάνω σε 
μια θάλασσα απο ρευστά, λειωμένα πετρώματα σε πολύ υψηλή θερμοκρασία,  
το μάγμα.
Τεκτονικές λοιπόν είναι οι πλάκες που φτιάχνουν τη γη όπως την ξέρουμε. Πάνω τους λαμβάνουν χώρα οι ήπειροι και οι ωκεανοί.


Τεκτονικές δυνάμεις είναι οι δυνάμεις που κινούν και διαμορφώνουν τις τεκτονικές πλάκες πάνω στο μάγμα.


Με τον ίδιο τρόπο ο τέκτονας είναι αυτός που φτιάχνει, διαμορφώνει, κτίζει.


Ο Αρχιτέκτονας είναι ο πρώτος απο  τους κτίστες. Δηλαδή αυτός που θα ασχοληθεί από την αρχή με αυτό που θα κτίσουν οι κτίστες. 


Το Κτίριο.


Πως θα το κάνει αυτο;


Θα το σκεφτεί. Πρώτα θα το σκεφτεί καλά. Θα κλείσει τα ματιά και θα το φανταστεί. 


Αυτό που θα γίνει κτίριο. 


Και μετά θα το σχεδιάσει στο χαρτί. Με τέτοιο τροπο ώστε να το καταλάβουν οι υπόλοιποι κτίστες και να το κάνουν πραγματικότητα. 


Βέβαια απο τον Αρχιτεκτονα μέχρι το γιαπί - εργοτάξιο πιό ορολογικά- , το χώρο όπου αρχίζει να κτίζεται αυτό που έχει φανταστεί ο Αρχιτέκτονας,  υπάρχουν ένα σωρό ακόμα επιστήμονες που πρέπει να προσθέσουν τα δικά τους κομμάτια στο αρχικό του σχέδιο ώστε να μπορέσει να γίνει πραγματικότητα.


Τα πολλά κτίρια μαζί, οι περισσότεροι τα λέμε Πόλη.
Τότε ο Αρχιτέκτων γίνεται Πολεοδόμος. Δηλαδή δομεί, κτίζει, φτιάχνει την Πόλη.


Ομοίως τις πολλές πόλεις, μαζί με τον χώρο που περιλαμβάνουν-καταλαμβάνουν τις λέμε Χώρα και τότε ο Αρχιτέκτων γίνεται Χωροτάκτης. Βάζει δηλαδή, τη Χώρα που πιάνει Χώρο, σε τάξη.


Μάλιστα. Έτσι συμβαίνει.

Αρχιτεκτονική Παίδων εστί...

¨Η Αρχιτεκτονική είναι η πιο ανθρώπινη επιστήμη αφού το επίκεντρο της είναι ο άνθρωπος.


Ως τέχνη είναι η επιστήμη που ενσωματώνει το σύνολο των επιστημών στην εφαρμογή τους στο ανθρώπινο μέτρο.


Τα παιδιά είναι οι μόνοι άνθρωποι που επειδή δεν έχουν διαμορφώσει συνήθειες, είναι τελείως ανοιχτά σε κάθε νέα προσέγγιση και να αντιληφθούν τα πράγματα χωρίς απολύτως καμία προκατάληψη.¨


Τάδε έφη Άρης (από Αριστείδης) Αρσένης.


Φίλος, που σε σημερινή συζήτηση, αναδιατύπωσε το πρώτο τμήμα, της πρώτης ανάρτησης, σε αυτό το μπλογκόσπιτο,
´Η Αρχιτεκτονική για τα Παιδιά.´ 22 Μαρτίου 2011.


Το ευχαριστώ και τα σέβη μου.

Η Ακρόπολις των Αθηνών.

Μία πολύ ενδιαφέρουσα ψηφιακή αναπαράσταση της Ακρόπολις των Αθηνών,

μια όμορφη περιήγηση...

και μια άποψη για το πως κατασκευάστηκε το κορυφαίο δημιούργημα την κλασσικής ελληνικής αρχιτεκτονικής.

Λειτουργία - Μορφή

Πώς λειτουργεί αυτό;

Και γιατί είναι έτσι;

Γιατί;

Οι 3 ερωτήσεις που θυμάμαι να έκανα πάντα ούσα παιδί.
Και συνήθως σε αυτή τη σειρά.

Τις περισσότερες φορές ωστόσο πρώτα αναρωτιόμαστε τι είναι κάτι και μετά πως λειτουργεί.

Η μορφή λοιπόν προηγείται της λειτουργίας;

Στην πρώτη αντίληψη του αντικειμένου, ίσως.

Στο αρχιτεκτονικό σχεδιασμό όμως, ποτέ.

Όταν αυτό συμβαίνει, δηλαδή η μορφή να μελετάται πρότερα και ανεξάρτητα από την λειτουργία, το παραγόμενο έργο πρόκειται να ματαιωθεί στο πέρασμα του χρόνου του.
Τουλάχιστον ως χρηστικό.
Τότε όμως αρχίζουμε να μιλούμε πλέον για καλλιτεχνικό έργο και όχι αρχιτεκτονικό.

Το πως θα λειτουργήσει κάτι, το πως θα αλληλεπιδράσει δηλαδή αυτό με το περιβάλλον του στον χρόνο γενικότερα, είναι που τα παιδιά πρέπει να μάθουν.

Γιατί η μορφή τους είναι πιο εύκολη.
Η μορφή συνδέεται πιο πολύ με την φαντασία παρά με τις γνώσεις σ´ αυτήν την ηλικία.

Άρα, περιγράφοντας την λειτουργία και τους παράγοντες της:

Πού, Γιατί, Πώς, Ποιός - Ποιοί, Ποιόν - Ποιούς,

προσφέρουμε το γνωστικό εργαλείο της Δημιουργικής Έκφρασης.

Προοπτική.

Στην Αρχιτεκτονική γλώσσα, οι λέξεις έχουν πολύ συγκεκριμένο νόημα.
Όπως στα Μαθηματικά.

Η γραφική αναπαράσταση 3 διαστάσεων με κέντρο/α φυγής,  ονομάζεται προοπτικό σχέδιο.

Η έκφραση, Έχεις προοπτική, δεν υπάρχει στην Αρχιτεκτονική κατά περίπτωση.
Όπως - ας πούμε για παράδειγμα-  για έναν ιδιωτικό υπάλληλο, 
σε σχέση με την εξέλιξη του στην εταιρία του.

Προοπτική στην Αρχιτεκτονική έχεις πάντα.
Η διάφορα είναι η θέση παρατήρησης.

Η προοπτική μπορεί να σου αποκαλύπτει ή να σου αποκρύπτει, 
πράγματα και καταστάσεις.
Κατά το φαίνεσθαι μόνο εννοείται.

Ο σχεδιασμός που λαμβάνει υπόψη την προοπτική δύναται να δημιουργήσει ενδιαφέρουσες οπτικές ψευδαισθήσεις
ή να διορθώσει αυτές που δημιουργούνται από μόνες τους.

Βλέπε τον Παρθενώνα.
Οι κολώνες όλες έχουν τόση κλίση, ώστε να φαίνονται στον παρατηρητή ότι ορθώνονται ολόισες.
Ενώ στην πραγματικότητα αν ήταν ίσιες, θα φαίνονταν στραβές!

Αυτά τα παράδοξα μεταξύ Είναι και Φαίνεσθαι  και  
στην Αρχιτεκτονική, όπως παντού, είναι συνηθισμένο φαινόμενο.

Άλλο μπορεί να φαίνεται κι άλλο πραγματικά να είναι.

Τα παιδιά δυσκολεύονται να αντιληφθούν ότι κάτι πρέπει να το κανείς έτσι για να μπορεί να φανεί αλλιώς...
Έχει να κάνει με την αμεσότητα, την ειλικρίνεια και τη διάφανεια με την οποία αντιλαμβάνονται τη σχέση: Αιτία και Αποτέλεσμα.

Πιστεύω πως όλοι θα κερδίζαμε αν βλέπαμε τα πράγματα, λίγο πιο έτσι.

Με την Προοπτική των παιδιών.

Ουτοπία.

Για μια εργασία  στη σχολή, κάποτε φοιτήτρια,  έφτιαξα μια αφίσα για μια ταινία, την Ουτοπία.
Η ταινία ήταν δικής μου σύλληψης και το σενάριο είχε ως εξής :

Ένας χωροχρονικός ταξιδιώτης βρίσκεται για 2 ώρες μόνο, στην Ουτοπία.
Με την κάμερα του καταγράφει ότι θεωρεί πιο σημαντικό.

Στην πόλη αυτή - χώρα, πλανήτη- η διαφορά είναι ότι όλα είναι τέλεια.
Ό,τι θεωρούμε εδώ πρόβλημα, εκεί δεν υπάρχει.
Όσοι φιλόσοφοι, λογοτέχνες, καλλιτέχνες και επιστήμονες έχουν ποτέ φαντασιώσει και αναπαραστήσει ή περιγράψει τον ιδανικό κόσμο στο έργο  τους, θα έπεφταν μέσα.
Τώρα, με το πως θα γινόταν αυτό, να συντονιστούν και να συνυπάρξουν δηλαδή, οι απόψεις τόσων πολλών ανθρώπων, δεν ασχολήθηκα.
Θεωρούσα ότι στο βάθος, όλα αυτά τα περί ιδανικών κάπου συγκλίνουν, άρα στη βάση τους είναι αμιγή...

Τώρα, δεν έχω αλλάξει και πολύ γνώμη.

Πιστεύω πως αυτό με βοηθά να επικοινωνώ καλύτερα με τα παιδιά.

Το σημείο

Τι είναι το σημείο;

Ρωτήστε ένα παιδί.

Πολλές διασκεδαστικές απαντήσεις έχω λάβει καθώς όλες συνδέονται με τον αφηρημένο τρόπο που αναφέρεται το σημείο στις κουβέντες των μεγάλων.
Ήρθα στο σημείο να... Στο σημείο που φτάσαμε... Σημεία και τέρατα!

Εντυπωσιάζονται όταν τελικά πατάω μια τελεία με το μολύβι στο χαρτί και ανακοινώνω ότι αυτό είναι ένα σημείο.

Κι έτσι γνωρίζουν το πρώτο αξίωμα της Ευκλείδειας Γεωμετρίας.

Έστω ότι σημείο Α στο χώρο.

Κι έτσι αρχίζουν όλα...

Αν αναλογιστείτε ότι,
από το πρώτο αξίωμα προκύπτουν όλα τ´άλλα,
τα οποία παράγουν τα θεωρήματα,
που απαρτίζουν τις απαρχές της γεωμετρίας,
ότι  από την γεωμετρία εξελίχθηκαν τα μαθηματικά,
που είναι  η γλώσσα της επιστημονικής και τεχνολογικής εξέλιξης,
 η οποία ευθύνεται για την επονομαζόμενη πρόοδο της ανθρωπότητας,
τότε, η πρώτη αυτή πρόταση παίρνει άλλο νόημα.

Ειδικά το νόημα της υπόθεσης, έστω ότι...

H Τεχνική.

Το καπέλο του Κύρου Γρανάζη θα ήταν ένα πολύ χρήσιμο εξάρτημα !

Αντ´ αυτού όμως, έχω αναπτύξει μια Τεχνική.

Κλείνω τα ματιά...και φαντάζομαι...

Σιγά την ανακάλυψη! Θα μπορούσε κάποιος να πει. Είναι γνωστή τοις πάσι!

Κι όμως, όταν χρειάζεται περισσότερο την ξεχνούμε.

Για τα παιδιά, είναι ένα εργαλείο που ξεκλειδώνει σιγά σιγά την ντροπή τους. Κι έτσι, όταν κάποια στιγμή το κάνουν πραγματικά, για αρκετά  δευτερόλεπτα, έχουν
καταφέρει να απομονώσουν τη σκέψη τους και να συγκεντρωθούν στο θέμα που τους ζητήθηκε.

Και τότε, σχεδόν αμέσως ξεπηδά η Ιδέα!
Εκπλήσσομαι κάθε φορά, πόσο διαφορετικές είναι μεταξύ τους...

Ιδέα!

Για να αρχίσει ο σχεδιασμός πρέπει να υπάρξει μια ιδέα.

Για να έρθει μια ιδέα όμως πάλι χρειάζεται κάποια διαδικασία.

Πρέπει καταρχήν να έρθεις αντιμέτωπος με κάποιο ζήτημα.

Ένα θέμα ή ένα πρόβλημα.

Η Αρχιτεκτονική ασχολείται και με τα δύο.

Είτε το ζήτημα είναι θεωρητικό, είτε πρακτικό, ακολουθείται η εξής διαδικασία:

Ζητούμενο – Αναγνώριση αντικειμένου –Ανάλυση δεδομένων,

μετά,

Ιδέα– Σενάριο – Εκτέλεση έργου.

Παράδειγμα:

Βρέχει. Χρειάζομαι στέγη. Βρίσκομαι στο δάσος.

Θα φτιάξω μια τέντα με κλαδιά και φύλλα. 

Θα συνδέσω τα κλαδιά σε σκελετό, κι από πάνω τα φύλλα, γιατί έτσι, δεν θα περνάει βροχή, και θα είναι και στέρεο.

Και το κάνω.

Τόσο απλά.

Οτιδήποτε υπάρχει γύρω μας έχει προκύψει από παρόμοιες κ ανάλογες  διαδικασίες.

Τα παιδιά, η γνώση αυτή τα απελευθερώνει. 
Μπορούν να αρχίσουν να φαντάζονται έναν κόσμο από την αρχή πιο εύκολα. 
Μπορούν να πιστέψουν, ότι μπορούν και οι ιδέες οι δικές τους, να γίνουν πραγματικότητα, πιο εύκολα.  

Εμένα αυτό, με γεμίζει αισιοδοξία.

Η Αρχιτεκτονική για τα Παιδιά.

Η Αρχιτεκτονική είναι η επιστήμη του κτισμένου περιβάλλοντος.

Υπάρχει παντού.

Είναι όλες οι τέχνες στην πρακτική εφαρμογή τους, με τις υπηρεσίες της προηγμένης τεχνολογίας και των επιστημών.

Τα παιδιά είναι οι μόνοι άνθρωποι που μπορούν να αλλάξουν εύκολα τρόπο αντίληψης.

Άρα τα παιδιά θα ωφεληθούν αν έρθουν σε επαφή με τις αρχές που διέπουν την Αρχιτεκτονική, εφόσον θα διδαχθούν τρόπους αντίληψης και αντιμετώπισης του περιβάλλοντος τους.

Η υπογράφουσα ισχυρίζεται και υποστηρίζει, πως υπάρχει τρόπος να μεταβιβαστεί στα παιδιά και πάντα με μέσο την αλληλεπίδραση, ο βασικός μηχανισμός σχεδιασμού στην Αρχιτεκτονική.

Ανάλυση - Σύνθεση - Έργο

Και πολύ διασκεδαστικά μάλιστα!

Το μπλογκόσπιτο αυτό είναι για τα παιδιά, με αγάπη και πίστη, στο μέλλον που τους ανήκει.